تب دنگی

تب دنگی

دنگی (تب شکستگی استخوان) یک عفونت ویروسی است که از پشه ها به افراد سرایت می کند. در آب و هوای گرمسیری و نیمه گرمسیری شایع تر است. اکثر افرادی که به دنگی مبتلا می شوند علائمی نخواهند داشت. اما در موارد دارای علامت، شایع ترین علائم؛ تب بالا، سردرد، بدن درد، حالت تهوع و بثورات پوستی است. اکثر آنها در ۱–۲ هفته بهتر خواهند شد. برخی از افراد دچار دنگی شدید می شوند و نیاز به مراقبت در بیمارستان دارند. در موارد شدید، دنگی می تواند کشنده باشد. شما می توانید خطر ابتلا به دنگی را با اجتناب از نیش پشه به خصوص در طول روز کاهش دهید. دنگی با مسکن، تسکین داده می شود زیرا در حال حاضر درمان خاصی وجود ندارد.

  • علائم:

اکثر افراد مبتلا به دنگی علائم خفیف یا بدون علائم دارند و در عرض ۱–۲ هفته بهتر می شوند. به ندرت، دنگی می تواند شدید باشد و منجر به مرگ شود. اگر علائم رخ دهد، معمولاً ۴–۱۰ روز پس از عفونت شروع می شود و ۲–۷ روز طول می کشد. علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تب بالا(۴۰°C) ، سردرد شدید، درد پشت چشم، دردهای عضلانی و مفصلی.
  • حالت تهوع، استفراغ، غدد متورم، راش.

افرادی که برای بار دوم آلوده می شوند در معرض خطر بیشتری برای دنگی شدید هستند.

علائم شدید دنگی اغلب پس از از بین رفتن تب ظاهر می شود:

  • درد شدید شکم، استفراغ مداوم، تنفس سریع، خونریزی لثه یا بینی.
  • خستگی، بی قراری، خون در استفراغ یا مدفوع، خیلی تشنه بودن، پوست رنگ پریده و سرد، احساس ضعف می کند.

افرادی که این علائم شدید را دارند باید فورا مراقبت شوند.

پس از بهبودی، افرادی که دنگی داشته اند ممکن است برای چند هفته احساس خستگی کنند.

  • تشخیص و درمان:

درمان خاصی برای دنگی وجود ندارد. تمرکز بر درمان، با کنترل درد است. اکثر موارد تب دنگی را می توان در خانه با مسکن درمان کرد.

استامینوفن اغلب برای کنترل درد استفاده می شود. از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن و آسپرین اجتناب می شود زیرا می توانند خطر خونریزی را افزایش دهند. برای افراد مبتلا به دنگی شدید، اغلب نیاز به بستری شدن در بیمارستان است.

انتقال از طریق نیش پشه:

ویروس دنگی از طریق نیش پشه های ماده آلوده، در درجه اول پشه آئدس آجیپتی به انسان منتقل می شود. گونه های دیگر در جنس آئدس نیز می توانند به عنوان ناقل عمل کنند. با این حال، در سال ۲۰۲۳، افزایش انتقال محلی دنگی توسط (پشه ببر) در اروپا مشاهده شده است.

پس از تغذیه از یک فرد آلوده، ویروس قبل از انتشار به بافت های ثانویه، از جمله غدد بزاقی، در روده میانی پشه تکثیر می شود. مدت زمانی که از مصرف ویروس تا انتقال واقعی به میزبان جدید طول می کشد، دوره کمون بیرونی (EIP) نامیده می شود. زمانی که دمای محیط بین ۲۵–۲۸درجه باشد، EIP حدود ۸-۱۲ روز طول می کشد. عوامل متعددی مانند میزان نوسانات دمای روزانه، ژنوتیپ ویروس و غلظت اولیه ویروس نیز می توانند زمان لازم برای انتقال ویروس را برای پشه تغییر دهند. هنگامی که پشه عفونی شود، می تواند ویروس را تا پایان عمر خود منتقل کند.

انتقال انسان به پشه:

پشه ها می توانند توسط افرادی که ویرمیک (قبلتر آلوده شده اند) هستند به ویروس دنگی آلوده شوند. این افراد می توانند فردی باشد که عفونت دنگی علامت دار دارد یا کسی که هنوز عفونت علامت دار ندارد و همچنین فردی که هیچ نشانه ای از بیماری نشان نمی دهد. انتقال از انسان به پشه می تواند تا ۲ روز قبل از بروز علائم بیماری و تا ۲ روز پس از رفع تب رخ دهد.

خطر عفونت پشه به طور مثبت با ویرمی (ویروس در خون) بالا و تب بالا در بیمار مرتبط است. برعکس، سطوح بالای آنتی بادی های اختصاصی دنگی با کاهش خطر عفونت پشه مرتبط است. اکثر افراد حدود ۴–۵ روز ویرمیک (رشد و نمو ویروس در خون)هستند، اما ویرمی می تواند تا ۱۲ روز ادامه یابد.

انتقال مادر:

روش اصلی انتقال ویروس دنگی بین انسان شامل ناقلان پشه است. با این حال، شواهدی مبنی بر احتمال انتقال مادر (از مادر باردار به نوزادش) وجود دارد. در عین حال، نرخ انتقال عمودی پایین به نظر می رسد، با خطر انتقال عمودی ظاهراً با زمان عفونت دنگی در دوران بارداری مرتبط است. هنگامی که مادر در دوران بارداری دچار عفونت دنگی می شود، نوزادان ممکن است از زایمان زودرس، وزن کم هنگام تولد و ناراحتی جنین رنج ببرند.

سایر حالت های انتقال:

موارد نادری از انتقال از طریق فرآورده های خونی، اهدای عضو و انتقال خون ثبت شده است. به طور مشابه، انتقال از طریق تخمدان ویروس در پشه ها نیز ثبت شده است.

عوامل خطر:

عفونت قبلی با دنگی ویروس خطر ابتلا به دنگی شدید را افزایش می دهد. شهرنشینی (به ویژه برنامه ریزی نشده)، با انتقال دنگی از طریق عوامل اجتماعی و محیطی متعدد مرتبط است: تراکم جمعیت، تحرک انسان، دسترسی به منبع آب قابل اعتماد، عملکرد ذخیره آب و غیره.

خطرات جامعه برای دنگی همچنین به دانش، نگرش و عملکرد جمعیت نسبت به دنگی بستگی دارد، زیرا قرار گرفتن در معرض آن ارتباط نزدیکی با رفتارهایی مانند ذخیره آب، نگهداری از گیاهان و محافظت از خود در برابر نیش پشه دارد.  فعالیتهای نظارت و کنترل بردار معمولی که جامعه را درگیر می کند، انعطاف پذیری جامعه را تا حد زیادی افزایش می دهد.

پیشگیری و کنترل:

پشه هایی که دنگی را پخش می کنند در طول روز فعال هستند.

با استفاده از موارد زیر میتوانند خطر ابتلا به دنگی را کاهش داد:

  1. محافظت از خود در برابر نیش پشه:

الف) لباس هایی که تا حد امکان بدن شما را می پوشانند.

ب) پشه بند در صورت خواب در طول روز (در حالت ایده آل، از تورهای اسپری شده با دافع حشرات استفاده کنید).

ج) استفاده از حشره کش.

د) دفع صحیح زباله های جامد و جلوگیری از راکد شدن آب.

ه) پوشاندن، تخلیه و تمیز کردن ظروف ذخیره آب خانگی به صورت هفتگی.

و) استفاده از حشره کش های مناسب برای ظروف ذخیره آب در فضای باز.

اگر دنگی دریافت کردید، مهم است:

  • استراحت.
  • مایعات زیادی بنوشید.
  • از استامینوفن (پاراستامول) برای درد استفاده کنید.
  • از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن و آسپرین اجتناب کنید.
  • مراقب علائم شدید باشید و در صورت مشاهده در اسرع وقت با پزشک خود تماس بگیرید.

تاکنون یک واکسن (QDenga) در برخی کشورها تایید و مجوز گرفته است. با این حال، فقط برای گروه سنی ۶ تا ۱۶ سال در انتقال بالا توصیه می شود.

برگرفته شده از سایت سازمان بهداشت جهانی:

https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/dengue-and-severe-dengue

دسترسی سریع

پذیرش آنلاین آزمایشگاه

بدون اتلاف وقت، سریع و آسان پذیرش شوید

دریافت جواب آزمایش

در صورت آماده بودن جواب آزمایش خود، آنلاین جواب‌ آن را دریافت کنید.

نمونه‌‌گیری در منزل

برای سهولت شما عزیزان، امکان نمونه‌گیری در منزل توسط آزمایشگاه فروردین فراهم شده است.

مقالات مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *