توضیحات

تست Urine Culture & Sens (کشت و حساسیت ادرار) یک آزمایش آزمایشگاهی است که برای شناسایی باکتری‌های موجود در ادرار و تعیین حساسیت آن‌ها به آنتی‌بیوتیک‌ها انجام می‌شود. این تست به تشخیص عفونت‌های ادراری کمک می‌کند و به پزشکان اطلاعات مهمی برای انتخاب درمان مناسب می‌دهد.

مراحل انجام تست Urine Culture & Sens:

جمع‌آوری نمونه:
- نمونه ادرار معمولاً به صورت “mid-stream” (میانه جریان) جمع‌آوری می‌شود تا آلودگی‌های خارجی به حداقل برسند.
کشت نمونه:
- نمونه ادرار بر روی محیط‌های کشت مخصوصی قرار داده می‌شود تا باکتری‌ها بتوانند رشد کنند. این محیط‌ها شرایط لازم برای رشد باکتری‌ها را فراهم می‌کنند.
مشاهده نتایج:
- بعد از چند روز (معمولاً 24 تا 48 ساعت)، باکتری‌ها در کشت رشد می‌کنند و می‌توان آن‌ها را شناسایی کرد.
- تعداد و نوع باکتری‌ها و همچنین نوع عفونت مشخص می‌شود.
آزمایش حساسیت:
- برای هر باکتری شناسایی شده، تست حساسیت به آنتی‌بیوتیک‌ها انجام می‌شود. این کار به پزشک کمک می‌کند تا بداند کدام آنتی‌بیوتیک‌ها مؤثرتر هستند.

احتیاط‌های لازم

برای تست Urine Culture & Sensitivity، رعایت احتیاط‌های زیر ضروری است:

جمع‌آوری صحیح نمونه:
- از ادرار میانه جریان (mid-stream) استفاده شود تا آلودگی‌های خارجی کاهش یابد.
بهداشت:
- ناحیه تناسلی باید قبل از جمع‌آوری نمونه با آب و صابون تمیز شود.
ظرف مناسب:
- نمونه باید در ظرف تمیز و استریل جمع‌آوری شود.
زمان‌بندی:
- نمونه ادرار باید به سرعت به آزمایشگاه ارسال شود، ideally در کمتر از 2 ساعت بعد از جمع‌آوری.
قطع داروها (در صورت امکان):
- داروهای آنتی‌بیوتیک که می‌توانند بر نتایج تست تأثیر بگذارند، باید قبل از جمع‌آوری نمونه قطع شوند.
رژیم غذایی:
- از مصرف غذاها یا نوشیدنی‌هایی که ممکن است نتایج را تحت تأثیر قرار دهند، خودداری شود.

شرایط قبل از آزمایش

قبل از انجام آزمايش از مصرف آنتي بيوتيک اجتناب گردد.

نام‌های دیگر

Urine Bacterial Culture، Mid-Stream Urine Culture

شناسه ملی

804000

تفسیر

نتیجه مثبت:
شناسایی باکتری‌ها در ادرار که نشان‌دهنده وجود عفونت ادراری است. نوع باکتری‌ها و تعداد آن‌ها می‌تواند به تعیین نوع عفونت کمک کند.
نتیجه منفی:
عدم وجود باکتری‌ها در کشت ادرار. این می‌تواند به معنی عدم وجود عفونت باشد، اما در برخی موارد ممکن است نیاز به آزمایش‌های بیشتری باشد.

اطلاعات بالینی

نتیجه مثبت:
شناسایی باکتری‌ها در ادرار که نشان‌دهنده وجود عفونت ادراری است. نوع باکتری‌ها و تعداد آن‌ها می‌تواند به تعیین نوع عفونت کمک کند.
نتیجه منفی:
عدم وجود باکتری‌ها در کشت ادرار. این می‌تواند به معنی عدم وجود عفونت باشد، اما در برخی موارد ممکن است نیاز به آزمایش‌های بیشتری باشد.

مورد استفاده

تشخیص عفونت‌های ادراری (UTI):
- این تست به شناسایی وجود باکتری‌ها در ادرار کمک می‌کند، که نشان‌دهنده عفونت‌های ادراری می‌باشد. عفونت‌های ادراری ممکن است شامل عفونت مثانه (سیستیت)، عفونت کلیه (نفروپاتی) و عفونت حالب باشد.
شناسایی نوع باکتری:
- این تست می‌تواند نوع باکتری‌های موجود در ادرار را شناسایی کند، به پزشک کمک می‌کند تا بفهمد کدام باکتری عامل عفونت است.
تعیین حساسیت به آنتی‌بیوتیک‌ها:
- با آزمایش حساسیت، مشخص می‌شود که کدام آنتی‌بیوتیک‌ها بر روی باکتری‌های شناسایی شده مؤثر هستند. این اطلاعات به پزشک در انتخاب بهترین درمان کمک می‌کند و از تجویز آنتی‌بیوتیک‌های بی‌اثر جلوگیری می‌کند.
پیگیری درمان:
- در برخی موارد، پزشکان ممکن است برای بررسی اثربخشی درمان از این تست دوباره استفاده کنند. پس از شروع درمان، کشت ادرار می‌تواند به تأیید بهبودی و حذف باکتری‌ها کمک کند.
تشخیص عفونت‌های مقاوم به درمان:
- اگر عفونت‌های مکرر ادراری وجود داشته باشد یا عفونت به درمان پاسخ ندهد، این تست می‌تواند به شناسایی باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک کمک کند.
بررسی در بیماران با علائم غیرمعمول:
- در بیمارانی که علائم عفونت ادراری ندارند اما دارای علائم عمومی مانند تب یا علائم گوارشی هستند، این تست می‌تواند به شناسایی منبع عفونت کمک کند.